Biografie
Biografie van Lenie Gerrits.
Wie is Lenie?
Ik ben geboren op 18 oktober 1971 te Arnhem en kom uit een gezin met een jongere broer , Hendrik, en een jonger zusje Engelien. Mijn ouders zijn Henk en Marthilda.
Ik groeide liefdevol op en vanaf het moment dat ik besefte dat je met muziek ook iets anders kon doen dan luisteren, ben ik begonnen met zingen.
Ik was amper 7 jaar, toen er voor het eerst een microfoon in mijn handen werd gedrukt. Op dat moment weet je niet wat er gebeurt, maar wat een feest was dat! Ik wilde het liefst de microfoon in mijn handen houden en altijd door zingen. Dat deed ik dus ook. Er werd gezongen op de meest uiteenlopende plekken; zoals iedereen wel eens doet in de douche, maar ook op het schoolplein, op school zelf, overal waar er mensen waren, zong ik wel even een liedje. Toen wist ik al wat ik in ieder geval wilde en dat was: Doorzingen en andere mensen blij maken met mijn stem.
Mijn oom Ghiel was altijd aan mijn zijde en stimuleerde mij met alles wat ik op zanggebied deed en daardoor mocht ik op een gegeven moment meedoen aan een talentenjacht. Wat een feest was dat! De carnavals verenigingen wisten mij te vinden en ik bloeide helemaal op. Wat een super tijd was dat!
Een heerlijk publiek, iedereen doet mee, zingt mee, swingt mee. Wat wilde ik nog meer als 7 jarig knaapje?
Twee jaar later ging ik op bezoek bij Emile Hartkamp. Hij schreef twee nummer voor mij en het klonk goed in de oren van het publiek. Het ging als een lopend vuurtje de regio door dat er twee nummers voor mij geschreven waren en dat die kleine jongeman de sterren van de hemel zong. Het ene optreden na het andere volgde. Het leuke was, dat Emile Hartkamp mij altijd aankondigde met: ‘’dames en heren’’, hier is onze eigen Hollandse Heintje, Lenie Gerrits! Dan kwam het kippenvel wel even op mijn armen te staan. Op dat moment kreeg ik de bekendheid in Arnhem en omstreken. Dat was een fantastische tijd om nooit te vergeten!
En ja hoor, daar kwam de pubertijd. Helaas kreeg ik de baard in mijn keel. Het zingen ging even niet meer, kon het niet meer aan en ik stopte er mee. In die tijd kwam ik er ook achter dat er nog meer was dan zingen. Ik kreeg verkering, ging graag op stap, lekker stoer doen met je vrienden tegen de meiden, ook nog eens roken, niet slim, maar wel logisch, want je bent jong en je wilt niets missen.
Ik woon inmiddels al weer 20 jaar in Dieren en in 1990 ben ik samen gaan wonen met mijn grote liefde, Marie Donkervoort. Voor ik ging samenwonen stond ik al bijna twee jaar op het woonwagenkamp in Spankeren. Samen hebben wij twee prachtige kinderen op de wereld gezet; de tweeling Henkie en Anneke, nu inmiddels 12 jaar.
Nadat je een gezin te onderhouden hebt, verdwijnt het zingen naar de achtergrond, maar het blijft diep binnen een gemis. En dan zie je het licht! Ik mis zingen, ik wil zingen, nee, ik ga weer zingen!
En zo ben ik een paar jaar geleden weer gestart met mijn tweede passie, ‘’het zingen’’
Want mijn eerste passie is uiteraard mijn gezinnetje.
Ik sta dus weer te zingen. Welke muziek?
Hollandse muziek. Zoals van: Jannes, Koos Alberts, André Hazes en zelfs van Frans Bauer. Waarom? Het is mijn smaak van muziek. Hollands, begrijpelijk, goede teksten, vaak een boodschap om over na te denken, kortom, muziek met een missie! Je brengt emotie over op de mensen en dat doet mij goed. Met zingen wil je de mensen iets laten voelen van de tekst en als je dat kan overbrengen, voelt dat fantastisch. Engelstalige muziek vind ik ook mooi, maar dat is aan mij niet besteed. Ben niet zo goed in Engels, maar je kunt ook niet alles in het leven hebben, toch? Het Hollandse lied is mij op het lijf geschreven.
En nu maar hopen, dat ik in de toekomst wat bekender gaat worden in Nederland en dat er ergens een bekende Nederlander is, die denkt; die jongen moeten we een kans geven, zijn stem mag niet onthouden worden aan het Nederlandse publiek.
Je weet het maar nooit! Dus die droom houd ik vast en laat hem niet los.
Groetjes van Lenie Gerrits.